តើអ្វីបង្កឱ្យមានជំងឺមហារីក?

ជំងឺមហារីក គឺជាជំងឺដ៏ស្មុគស្មាញមួយ ដែលកើតឡើងនៅពេលដែលកោសិកាធម្មតាឆ្លងកាត់ការផ្លាស់ប្តូរមិនប្រក្រតី ហើយចាប់ផ្តើមលូតលាស់ដោយគ្មានការគ្រប់គ្រង។

ក្នុងករណីភាគច្រើន ជំងឺមហារីកមិនមែនមានមូលហេតុតែមួយមុខនោះទេ។ ជាទូទៅ វាគឺជាលទ្ធផលនៃកត្តាជាច្រើនរួមបញ្ចូលគ្នា រវាងកត្តាហ្សែន និងការប៉ះពាល់ជាមួយបរិស្ថាន ឬរបៀបរបបរស់នៅ បន្តបន្ទាប់ក្នុងរយៈពេលយូរ។

ការស្វែងយល់អំពីកត្តាដែលបង្កឱ្យមានជំងឺមហារីក និងកត្តាដែលបង្កើនហានិភ័យនៃជំងឺមហារីក អាចជួយឱ្យបុគ្គលម្នាក់ៗធ្វើការសម្រេចចិត្តលើបញ្ហាសុខភាពបានត្រឹមត្រូវ ស្វែងយល់ពីហានិភ័យដែលអាចកើតមានបានឆាប់រហ័ស និងស្វែងរកការពិគ្រោះយោបល់វេជ្ជសាស្ត្រដ៏សមស្របនៅពេលចាំបាច់។

កត្តាហានិភ័យទូទៅនៃជំងឺមហារីក

កត្តាហានិភ័យនៃជំងឺមហារីកអាចខុសគ្នាពីបុគ្គលម្នាក់ទៅម្នាក់ទៀត ហើយជារឿយៗពាក់ព័ន្ធនឹងការរួមបញ្ចូលគ្នារវាងទម្លាប់រស់នៅ ការប៉ះពាល់នឹងបរិស្ថាន និងកត្តាសុខភាពបុគ្គល។ កត្តាទាំងនេះអាចរួមមាន ឥរិយាបថដែលធ្វើក្នុងរយៈពេលយូរ លក្ខខណ្ឌការងារ ឬបរិស្ថាន ការឆ្លងមេរោគមួយចំនួន និងស្ថានភាពសុខភាពទូទៅ។ ទោះបីជាមិនមែនគ្រប់គ្នាដែលប៉ះពាល់នឹងកត្តាទាំងនេះសុទ្ធតែត្រូវកើតជំងឺមហារីកក៏ដោយ ប៉ុន្តែការយល់ដឹងអំពីកត្តាហានិភ័យទូទៅជួយបង្កើនការយល់ដឹង និងគាំទ្រដល់កិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងក្នុងការស្វែងរកជំងឺឱ្យបានឆាប់រហ័ស។

	ការជក់បារី និងការប្រើប្រាស់ថ្នាំជក់ ការជក់បារី គឺជាកត្តាហានិភ័យដ៏ចម្បងបំផុតមួយនៃជំងឺមហារីក។ ផ្សែងថ្នាំជក់មានផ្ទុកសារធាតុគីមីគ្រោះថ្នាក់ដែលអាចបំផ្លាញកោសិកា និង DNA ដែលបង្កើនហានិភ័យនៃជំងឺមហារីកដូចជា មហារីកសួត មាត់ បំពង់ក ក្រពះ ប្លោកនោម និងតម្រងនោម។ ការហិតផ្សែងបារីពីអ្នកដទៃ ក៏អាចបង្កើនហានិភ័យមហារីកចំពោះអ្នកមិនជក់បារីផងដែរ។
	ការប៉ះនឹងពន្លឺព្រះអាទិត្យ និងវិទ្យុសកម្មកាំរស្មីយូវី (UV) ការប៉ះនឹងវិទ្យុសកម្មកាំរស្មីយូវី (UV) ពីពន្លឺព្រះអាទិត្យ ឬឧបករណ៍ធ្វើឱ្យស្បែកស្រអែមក្នុងរយៈពេលយូរ អាចបំផ្លាញកោសិកាស្បែក និងបង្កើនហានិភ័យនៃជំងឺមហារីកស្បែក។ បុគ្គលដែលមានបញ្ហារលាកស្បែកដោយសារកម្ដៅថ្ងៃញឹកញាប់ ឬប៉ះពាល់នឹងពន្លឺព្រះអាទិត្យរយៈពេលយូរ អាចមានហានិភ័យខ្ពស់។ ការការពារស្បែកតាមរយៈការស្លៀកពាក់ឱ្យបានសមស្រប ការប្រើឡេការពារកម្ដៅថ្ងៃ និងកំណត់ការប៉ះពាល់នឹងពន្លឺព្រះអាទិត្យដោយផ្ទាល់ អាចជួយកាត់បន្ថយហានិភ័យនេះ។
	ការប៉ះពាល់នឹងវិទ្យុសកម្ម ការប៉ះពាល់នឹងវិទ្យុសកម្មក្នុងបរិស្ថានធម្មជាតិ ឬបរិស្ដានការងារ អាចបង្កើនហានិភ័យមហារីកដោយការបំផ្លាញ DNA។ នីតិវិធីថតរូបភាពវេជ្ជសាស្ត្រ ដូចជាការថតកាំរស្មីអ៊ិច (X-rays) និងការថត CT scans រួមមានកម្រិតវិទ្យុសកម្មទាប និងជាទូទៅមានសុវត្ថិភាពនៅពេលប្រើប្រាស់បានសមស្រប ព្រោះថាអត្ថប្រយោជន៍របស់វាជារឿយៗមានច្រើនជាងហានិភ័យដែលអាចកើតមាន នៅពេលដែលមានភាពចាំបាច់ផ្នែកគ្លីនិក។
	កត្តាហ្សែន និងប្រវត្តិគ្រួសារ ជំងឺមហារីកមួយចំនួនមានការពាក់ព័ន្ធនឹងការប្រែប្រួលហ្សែនចេញមកពីកត្តាតំណពូជ ដែលត្រូវបានបញ្ជូនបន្តនៅក្នុងគ្រួសារ។ ការមានប្រវត្តិគ្រួសារកើតជំងឺមហារីក មិនមែនមានន័យថាបុគ្គលនោះនឹងត្រូវតែកើតជំងឺមហារីកនោះទេ ប៉ុន្តែវាអាចបង្កើនហានិភ័យ។ ក្នុងករណីបែបនេះ ការពិនិត្យស្វែងរកជំងឺឱ្យបានឆាប់ ការតាមដានយ៉ាងដិតដល់ ឬការពិគ្រោះយោបល់ផ្នែកហ្សែន អាចនឹងត្រូវបានណែនាំដោយផ្អែកលើស្ថានភាពបុគ្គល និងការណែនាំពីគ្រូពេទ្យ។

រកឃើញថាមានជំងឺមហារីកមែនទេ?
នេះជាមគ្គុទ្ទេសក៍សម្រាប់អ្នក និងមនុស្សជាទីស្រឡាញ់របស់អ្នក។

សៀវភៅណែនាំជាក់ស្តែងមួយ ដើម្បីជួយអ្នកឱ្យមានអារម្មណ៍ថាបានត្រៀមខ្លួនរួចរាល់ និងអាចគ្រប់គ្រងស្ថានការណ៍បានកាន់តែប្រសើរ។

តើយើងត្រូវត្រៀមអ្វីខ្លះបន្ទាប់ពីការធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យ?
សំណួរដែលត្រូវសួរវេជ្ជបណ្ឌិត
គន្លឹះសម្រាប់ការសម្របសម្រួលផ្លូវចិត្ត និងការថែទាំប្រចាំថ្ងៃ

ទាញយកសៀវភៅណែនាំ

ត្រូវបានធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យថាមានជំងឺមហារីកមែនទេ? នេះជាមគ្គុទ្ទេសក៍សម្រាប់អ្នក និងមនុស្សជាទីស្រឡាញ់របស់អ្នក។

សារពី Sunway Medical Centre Penang

ជំងឺមហារីកជាទូទៅ កើតឡើងដោយសារកត្តាជាច្រើនរួមបញ្ចូលគ្នារួមទាំងកត្តាពេលវេលា។ ការស្វែងយល់ទាំងកត្តាហានិភ័យខាងក្រៅ និងឥទ្ធិពលហ្សែនខាងក្នុង គឺជាជំហានមួយដ៏សំខាន់ក្នុងការយល់ដឹងអំពីជំងឺមហារីក និងការសម្រេចចិត្តលើបញ្ហាសុខភាពប្រកបដោយការយល់ដឹងច្បាស់លាស់

ស្វែងយល់បន្ថែមអំពីការថែទាំជំងឺមហារីក នៅមជ្ឈមណ្ឌលជំងឺមហារីករបស់យើងក្នុងទីក្រុងប៉េណាំង

អានបន្ថែម៖ : តើអ្វីទៅជាជំងឺមហារីក? | ប្រភេទនៃជំងឺមហារីក | ក្រុមគាំទ្រអ្នកជំងឺមហារីក | ការព្យាបាលជំងឺមហារីកនៅប៉េណាង | ក្រុមការងារពហុជំនាញរបស់យើង